• V.O.N. 72 anos, veciña de Ponteareas, impútanselle 31 fogos. Ingresada na Unidade de Psiquiatría do Meixoeiro tras declarar.
  
• J.M.M.B. Camioneiro
• J.C.M.O. 49 anos, discapacitado (o que lle será atenuante), veciño de Lalín, quedou en liberdade con cargos trala declaración.
• J.M.S. 23 anos, veciño de Redondela, pertence a unha brigada de incendios. Impútanselle unha trintena de fogos en Redondela e Pazos de Borbén.
• Olga, 76 anos, veciña de A Lama, problemática cos seus veciños que achacan a denuncia a unha rivalidade entre irmás.
• Veciño de Vilanova ó que se lle imputan tres incendios na Comarca do Salnés.
• M.P.Q. 90 anos, veciño de Gondomar, sospeitoso de ocasionar un total de seis incendios nos que se perderon pinos de máis de corenta anos de antigüidade.
• J.P.R. 60 anos, veciño de Cabral (Vigo) presunto autor dun incendio nun bosque xunto á AP-9.
• M.C.M.G. 45 anos, veciña de Barbadás (Ourense), sorprendida pola policía autonómica cun velón aceso e unha caixa de mistos nun monte.
• Un membro dunha cuadrilla de extición da comunidade coruñesa de Cabanas de Bergantiños, 31 anos, presunto autor de tres delitos de incendio forestal.
• B.F.P.R 21 anos y A.B.P 17 anos, veciños de Castiñeiro do Lobo(Ames) presuntos autores dun dos incendios producidos na cercanía de Santiago.

   Pero a liberdade ten algúns límites. Hai terreos nos que a autoridade pode intervir para regular as diversións. Así, por exemplo, Carlos III prohibira as corridas de touros. E Jovellanos apoiara a medida. Houbo unha tempada –di– en que a lidia fora un “entretemento voluntario e gratuíto da nobreza”. Pero tamén fora criticada como “diversión sanguenta e bárbara”. Ademais, e sobre todo, o toureo convertérase finalmente nunha profesión exercida e con ánimo de lucro por “certa especie de home arroxados”, co que a festa fora degradada. E continúa Jovellanos:
   Así correu a sorte deste espectáculo, máis ou menos celebrado segundo o seu aparello, e tamén o gusto e enxeño das provincias que o adoptaron, sen que os maiores aplausos bastasen a librarlle dalgunha censura eclesiástica, e menos daquela con que a razón e a humanidade se reuniran para condenalo. Pero o clamor dos seus censores, lonxe de tranquilizar, irritou a adición dos seus apaixonados, e parecía empeñalos máis e máis en sostelo, cando o ceo ilustrado do piadoso Carlos III [1785] o proscribiu xeralmente, con tanto consolo dos bos espíritos como sentimentos dos que xulgan das cousas por meras aparenzas.
   É, por certo, moi digno de admiración que este punto se presentase a discusión como un problema difícil de resolver. A loita de touros non foi xamais unha diversión, nin cotiá, nin moi frecuentada, nin de tódolos pobos de España, nin xeralmente procurada e aplaudida. En moitas provincias non se coñeceu xamais; noutras circunscribiuse ás capitais, i en xanxures onde foran celebradas, o foron só a longos períodos e indo a velas o pobo das capitais e tal cal aldea circunveciña. Pódese, por tanto, calcular que de todo o pobo de España apenas a centésima parte vería algunha vez este espectáculo. ¿Cómo, pois, pretendeuse darlle o título de diversión nacional?
   Pero se tal quere chamarse porque se coñece entre nós dende moi antigo, porque sempre se concorreu a ela e celebrado con grande aplauso, porque xa non se conserva noutro país algún da culta historia, ¿quén poderá negar esta gloria ós españois que a apetezan? Sen embargo, crer que o arroxo e a destreza dunha ducia de homes, criados dende a nenez neste oficio, familiarizados cos seus riscos e que ó cabo perecen ou saen escangallados del, pódese presentar a mesma Europa como un argumento de valor e bizarría española, é un absurdo.

A min estes "espectáculos" parécenme unha salvaxada, e quen non mellor co toreiro para sufrir... pode soar mal, inclluso cruel para algunhas persoas pero a noutras sóanos razoable. Nestas diversións ¿o touro escolle estar ahí ? NON ¿o valente e honroso toureiro? SI, e ademais faino na procura de cartiños, matan por diñeiro, a uns pobres animais que mal non lle fixeron a ninguén, só tratan de loitar por sobrevivir, e só obteñen paus, ¡que divertido ver como se arrastran polo chan sen folgos! ¡Como se erguen despois de aparatosas caídas! ¡E vaia fíxate como se desagra! ¡¡¡A orella, arríncalla!! Se lle fixeran só 1/10 do que lles fan ós touros a eles seguron que non lles parecería tan divertido. Non amosa calidades españolas, é unha vergoña e a xente que lle gustan estas cousas debería buscarse entretementos máis pacíficos para apaciguar as súas carencias mentais, todos temos pero non todos os diriximos igual, ¿qué tal ler un libro de intriga na contra de ir ver morrer un animal? E os que se atreven a vivir disto, por favor, non vos da vergoña??? Xa volo dirían máis veces pero... é tan lamentable que desfrutedes con isto... que vos diferencia dos psicópatas ¿sentides remordemento algún a non ser telo feito sufrir máis?

Rematemos con isto, pero mentres non cese sempre agardarei ver esas radicais conrnadas que de cando en cando reciben e gan que unha milésima parte da miña dor se apacigue...uns segundos.

Outro tema serían xa os cabalos que como vedes os pobres repatan apaleados sen causa nen culpa que son utilizados e moitas veces non son apenas axudados coma neste caso da foto superior.