Feiticeira Escura & Fúser

Brath tivo un fillo chamado Breogán, gran conquistador de terras en España tras numerosas batallas e combates contra as duras tribus españolas. Fundou a cidade de Brigantia (A Coruña) e o faro (Torre de Hércules). Tivo 10 fillos, un deles, Bile, deulle un neto chamado Golam, que foi educado “en todo tipo de sabiduría” e na arte da guerra. Ó cheger á idade adulta decidiu regresar á terra da que partiron os seus antepasados; saíu así cara a Escitia, pasando por Gatiam, as torres de Hércules, Sicilia, os mares Negro e Caspio, ata llegar ás chairas Escitas, gobernadas polo rey Reffloir.
O recibimiento fue cálido; o Rei quixo que Golam casase ca súa filla Seng, ca que tivo dous fillos: Eremon i Eber Donn. Co tempo, Golam gozaba de máis popularidade có propio rei, o que causou a envexa deste, quen rematou retándoo a un dó (duelo). Tras vencer, Golam foi cos seus, incluidos os seus fillos, navegando polas costas de Asia ata Exipto: o recibimento do faraón Nectonebus foi moi acolledor e tamén o casou ca súa filla Scota ca que estivo 8 anos vivindo alí e coa que tivo dous xemelgos; ata que pasados eses 8 anos Golam quixo voltar á súa auténtica terra, xunta ós seus.
Embarcaron e chegaron a unha Brigantia deserta: Breogán morrera e as tribus sometidas erguéranse contra os goideles.
Golam reunió a los supervivientes, refuxiados nos bosques e montañas, e iniciou a contraofensiva.

Coma seu avó Breogán, venceu en tódalas batallas, polo que recibiu o nome de Mil ou Miled. Gobernou bastantes anos ata que morreu preso dunha enfermidade.

Despois as tribus volveron ás súas habituais hostilidades con máis forza ca nunca, polo que os sucesores de Golam, os seus fillos Emer Donn y Eremon, tivieron que limitarse a defender os límites de Brigantia.

Entonces, Ith, outro fillo de Breogán, experto e moi preparado en coñecementos, un "druida", unha noite de novembro vislumbrou dalgún modo unha lonxana illa e ata ela embarcou xunto algúns homes. Esa illa era Inis Ealga (Irlanda) habitada polos Tuatha Dé Danann, Estos, afastados da gloria dos vellos heroes de antano, guerreaban entre eles unha vez que acababan cos seus inimigos.
Na fortaleza de Ailech (Donegal) topou a tres reis discutindo sobre cómo repartirse a terra dun cuarto, que morrera. Ith encaminounos a que depuxeran as armas e desfrutasen a vida naquella terra na que vivían, tan fértil e con bo clima.
Os reis albiscaron nas súas palabras un desexo de conquista, polo que lle tenderon unha emboscada cando regresaba ó seu barco, da que resultou mortalmente ferido.
Ó se enterar da traizón, Os Fillos de Mil decidiron tomalo coma unha declaración de guerra e se dispuxeron a invadir a illa. Á primavera seguinte partiron de Brigantia 5 barcos con 40 xefes guerreiros, as súas mulleres e a servidume, entre eles Amergin, fillo de Golam.

Ó chegar, un 1 de mayo, día decimoséptimo da lúa, os Tuatha de Danann fixéronse os ofendidos por ese ataque de improviso, polo que Amergin determinou que se afastarían cos seus barcos a unha distancia de nove olas (parte de rituais actuais galegos) e despois atacarían.

Entonces los druidas dos danianos provocaron una tormenta máxica que dispersou os barcos mar adentro pero Amergin consiguiu deter a tempestade invocando ó espírito da terra de Irlanda, co que se comunicara con anterioridade. Todos se salvaron excepto Donn e os do seu barco, tragados polas augas xurando este que mataría a tódolos habitantes da illa.

Os Tuatha de Danann foron derrotados en Sliabh Mis i en Tailtiu, pasando os supervivintes a vivir no sidhe (mundo subterráneo ó que se accedía a través dos dólmenes e construccións semellantes).

Os fillos de Mil quedaron gobernados polos irmáns Eremon i Eber Finn, que non lograron porse d'acordo e dividiron ó persoal e a illa, quedando o norte para o primeiro e o sur para o segundo.

Esta invasión foi la última, non houbo nin pragas nin outros invasores (vikingos e normandos foueron moi posteriores e parciais), polo que aqueles Fillos de Mil, procedentes de España, serían os antecesores dos irlandeses actuais.

¿Que din os rumorosos
na costa verdecente
ó raio transparente
do prácido luar... ?

¿Que din as altas copas
de escuro arume harpado
co seu ben compasado , monótono fungar... ?

Do teu verdor cinxido
e de benignos astros,
confín dos verdes castros
e valeroso chan,
no des a esquecemento
da inxuria o rudo encono;
desperta do teu sono,
fogar de Breogán.

Os bos e xenerosos
a nosa voz entenden
e con arroubo atenden
o noso rouco son.
Mais só os ignorantes
e féridos e duros
imbéciles e escuros
non nos entenden, non.

Os tempos son chegados
dos bardos das idades
que as vnosas vaguedades cumprida fin terán;
pois donde quer xigante
a nosa voz pregoa
a redenzón da boa
nazón de Breogán.

Letra: Eduardo Pondal

Forcadela
Sen dúbida pertenzo é estirpe dos incrédulos,
daqueles que furtados ao ilícito clamor
da noite e as escuras fantasías
deitaron a súa ollada no incerto desta hora
e foron procurar no leito doutros ríos
o brillo do diamante, a luz de antigos ouros.
Mais nada conseguiron encontrar.
Así que aquela fe, aquela crenza que moraba
nos templos ortodoxos da conciencia,
murchou como as hortensias. E as pedras sucumbiron
ao embate das hedras e as chuvias e o inverno.
Non debo agora entrar no termplo que veneran
os últimos afectos das prístinas bandeiras.
Non quero que perciban as miñas ironías,
oh eles sabedores de tanto arcano rancio.
Acaso podo ser molesto sen querelo,
chegar e interromper algún dos novos ritos,
pisar a froita fresca que xace sobre o chan,
verteer algún dos cántaros con augas olorosas,
deixar que algunha voz recente se esparexa
na música de verbos tan antigos.
Non debo, pois, chegar e oculto presentarme,
portar unha ofrenda sen fe na providencia,
sen crer de feito en deus humano nin divino,
agora que, xa vello, do Imperio no crepúsculo,
comezan a espallarse, sectarios, os cristiáns.
Ah Roma derrubada, acaso máis fermosa
do que na cultura nívea, no tempo cenital,
dos grandes poderíos,
agora só ruína, borralla entre os espolios.
[Refutación da musa.
A Coruña: Espiral Maior, 2001]

25.000 anos a. C.: a primera especie protohumana que ocupa a Península ibérica é a d Neanderthal durante o Paleolítico (época de pedra tallada). Eran nómadas e vivían ó norte de España. Non formaron grupos permanentes anque soían residir preto dos ríos. A caza e a pesca eran importantes para eles, así como a recolección de froitos silvestres.Coñecían ó lume.Tamén tallaban pedras que lles servían como instrumentos de caza. e armas de guerra. Posteriormente, outro grupo llamado capsiense, que proviña de África, ocupou o sur e sureste da Península. Éstes tiñan una organización social máis avanzada e se destacaba entre eles o caudillo de guerra. A arte rupestre (nas rochas) da rexión cantábrica é de fai 10.000 anos. Podense ver nas covas de Altamira (Santander) figuras de bisontes, mamuts, osos e renos de grande realismo. Na rexión levantina, atópanse pinturas activas de esceas de guerra e caza de fai 5.000 anos en Cogul (Lérida), Teruel e Alpera (Albacete).

Os celtas saimos da comarca comprendida entre o Rin, o Elba e o Danubio fai entre VIII e X séculos. Pertenciamos a unha raza aria ou indoeuropea, polo que eramos irmáns da orixe xermana, eslava, tracia, india, persa, italiana, grega, etc...
Cando cara ó XV a. C. os italiotas e gregos foron estabrecerse un á península italiana e outro á grega, os celtas quedamos na Europa Central.
Cara ó IX ocupamos as terras entre Rin e Sena e atravesamos o Canal da Mancha.
Sobre o 500, tras empuxjar ós ligures, penetramos en España. Un século máis tarde estendémonos por todo o val do Po italiano e pouco despois invadimos o Danubio medio e baixo.
Atacamos Iliria i entramos en contacto cos macedonios e os gregos, no século IV ningún outro pobo posuía un imperio comparado ó noso en extensión. Imperio efímero, dividímonos pronto nunha porción de pobos distintos.
Os celtas insulares, deberon estabrecerse na Gran Bretaña sobre o IX ou VIII, ignórase o cómo, nos séculos III e II a. C. bretóns e belgas cruzaron o canal da mancha uníndose ós Goidels ou expulsándoos máis ó interior. Así temos dous grupos de celtas insulares: os goidélicos e os bretóns. As grandes divinidades son comúns, anque con evolucións fonéticas e diferentes interpretacións que cada un fixo ó seu modo.
Os nosos caracteres culturais cifrábanse en ter unha relixión panteísta e misteriosa. Criamos na reencarnación ou transmigración das almas e na existencia de outra vida despois da morte. Adorabamos ós astros e a deuioses superiores, que tiñan suficiente poder para influir no noso destino, adversa ou favorablemente. O noso culto practicabámolo no cumbio dunha montana ou na espesura dos bosques e faciamos sacrificios humanos ás nosas divindades.
Eramos una raza sumamente belicosa que, en tempos de paz, nos dedicabamos á caza e á pesca, quedando as mulleres ó coidado das faenas agrícolas e domésticas.
As colleitas repartíanse por igual entre tódolos cidadáns i éstos estaban divididos en catro categorías sociais: o sacerdocio, a nobreza ou xerarquía guerreira, o pobo e os escravos.

O específico da identidade das Meigas é a vellez, acrecentada pola dureza, a crueldade e a vinganza, anque tamén ás veces son boas.

Polo xeral as gentes sinxelas as temen ou as rexeitan, pero tamén as buscan, cando con ensalmos acuden a elas para curar algunha dor ou para descubrir o porvir.

Tiñan as Meigas unha idea real, se ben fantástica, das facultades superiores das que se crían dotadas; e cando nun proceso se lle preguntou a unha delas se fora polo aire montada nunha vasoira, contestou: ¡ Iso por suposto, xa se sabe!

Métodos para protexerse das meigas

         

Levar no pescozo un colar de ramas de mórdago, allo ou cunchas.

Cravar sobre as portas das casas, morcegos, espunllos de galo, colas de lobo, ferraduras de cabalo.

Ter en casa terra bendita dos cemiterios, sal, tixeiras abertas ós pés da cama, orina de cabalo, cordas de aforcados.

Buscar garras de fera, patas de ave de presa, pedras furadas.

Poser en forma de variñas, colgantes ou pectorais, anacos de azabache, ámbar e distintas pedras capaces de rexeitar os velenos i encantamentos.

• V.O.N. 72 anos, veciña de Ponteareas, impútanselle 31 fogos. Ingresada na Unidade de Psiquiatría do Meixoeiro tras declarar.
  
• J.M.M.B. Camioneiro
• J.C.M.O. 49 anos, discapacitado (o que lle será atenuante), veciño de Lalín, quedou en liberdade con cargos trala declaración.
• J.M.S. 23 anos, veciño de Redondela, pertence a unha brigada de incendios. Impútanselle unha trintena de fogos en Redondela e Pazos de Borbén.
• Olga, 76 anos, veciña de A Lama, problemática cos seus veciños que achacan a denuncia a unha rivalidade entre irmás.
• Veciño de Vilanova ó que se lle imputan tres incendios na Comarca do Salnés.
• M.P.Q. 90 anos, veciño de Gondomar, sospeitoso de ocasionar un total de seis incendios nos que se perderon pinos de máis de corenta anos de antigüidade.
• J.P.R. 60 anos, veciño de Cabral (Vigo) presunto autor dun incendio nun bosque xunto á AP-9.
• M.C.M.G. 45 anos, veciña de Barbadás (Ourense), sorprendida pola policía autonómica cun velón aceso e unha caixa de mistos nun monte.
• Un membro dunha cuadrilla de extición da comunidade coruñesa de Cabanas de Bergantiños, 31 anos, presunto autor de tres delitos de incendio forestal.
• B.F.P.R 21 anos y A.B.P 17 anos, veciños de Castiñeiro do Lobo(Ames) presuntos autores dun dos incendios producidos na cercanía de Santiago.

   Pero a liberdade ten algúns límites. Hai terreos nos que a autoridade pode intervir para regular as diversións. Así, por exemplo, Carlos III prohibira as corridas de touros. E Jovellanos apoiara a medida. Houbo unha tempada –di– en que a lidia fora un “entretemento voluntario e gratuíto da nobreza”. Pero tamén fora criticada como “diversión sanguenta e bárbara”. Ademais, e sobre todo, o toureo convertérase finalmente nunha profesión exercida e con ánimo de lucro por “certa especie de home arroxados”, co que a festa fora degradada. E continúa Jovellanos:
   Así correu a sorte deste espectáculo, máis ou menos celebrado segundo o seu aparello, e tamén o gusto e enxeño das provincias que o adoptaron, sen que os maiores aplausos bastasen a librarlle dalgunha censura eclesiástica, e menos daquela con que a razón e a humanidade se reuniran para condenalo. Pero o clamor dos seus censores, lonxe de tranquilizar, irritou a adición dos seus apaixonados, e parecía empeñalos máis e máis en sostelo, cando o ceo ilustrado do piadoso Carlos III [1785] o proscribiu xeralmente, con tanto consolo dos bos espíritos como sentimentos dos que xulgan das cousas por meras aparenzas.
   É, por certo, moi digno de admiración que este punto se presentase a discusión como un problema difícil de resolver. A loita de touros non foi xamais unha diversión, nin cotiá, nin moi frecuentada, nin de tódolos pobos de España, nin xeralmente procurada e aplaudida. En moitas provincias non se coñeceu xamais; noutras circunscribiuse ás capitais, i en xanxures onde foran celebradas, o foron só a longos períodos e indo a velas o pobo das capitais e tal cal aldea circunveciña. Pódese, por tanto, calcular que de todo o pobo de España apenas a centésima parte vería algunha vez este espectáculo. ¿Cómo, pois, pretendeuse darlle o título de diversión nacional?
   Pero se tal quere chamarse porque se coñece entre nós dende moi antigo, porque sempre se concorreu a ela e celebrado con grande aplauso, porque xa non se conserva noutro país algún da culta historia, ¿quén poderá negar esta gloria ós españois que a apetezan? Sen embargo, crer que o arroxo e a destreza dunha ducia de homes, criados dende a nenez neste oficio, familiarizados cos seus riscos e que ó cabo perecen ou saen escangallados del, pódese presentar a mesma Europa como un argumento de valor e bizarría española, é un absurdo.

A min estes "espectáculos" parécenme unha salvaxada, e quen non mellor co toreiro para sufrir... pode soar mal, inclluso cruel para algunhas persoas pero a noutras sóanos razoable. Nestas diversións ¿o touro escolle estar ahí ? NON ¿o valente e honroso toureiro? SI, e ademais faino na procura de cartiños, matan por diñeiro, a uns pobres animais que mal non lle fixeron a ninguén, só tratan de loitar por sobrevivir, e só obteñen paus, ¡que divertido ver como se arrastran polo chan sen folgos! ¡Como se erguen despois de aparatosas caídas! ¡E vaia fíxate como se desagra! ¡¡¡A orella, arríncalla!! Se lle fixeran só 1/10 do que lles fan ós touros a eles seguron que non lles parecería tan divertido. Non amosa calidades españolas, é unha vergoña e a xente que lle gustan estas cousas debería buscarse entretementos máis pacíficos para apaciguar as súas carencias mentais, todos temos pero non todos os diriximos igual, ¿qué tal ler un libro de intriga na contra de ir ver morrer un animal? E os que se atreven a vivir disto, por favor, non vos da vergoña??? Xa volo dirían máis veces pero... é tan lamentable que desfrutedes con isto... que vos diferencia dos psicópatas ¿sentides remordemento algún a non ser telo feito sufrir máis?

Rematemos con isto, pero mentres non cese sempre agardarei ver esas radicais conrnadas que de cando en cando reciben e gan que unha milésima parte da miña dor se apacigue...uns segundos.

Outro tema serían xa os cabalos que como vedes os pobres repatan apaleados sen causa nen culpa que son utilizados e moitas veces non son apenas axudados coma neste caso da foto superior.

MOCEDADE

¡Qué estou vello!...¡Mentira!
Aínda baril eu son;
Con vigorosos pulos
Bate o meu corazón.

¡Qué estou vello!... Quixeran
Moitos mozos sentir
As arelas de groria
Que se gardan en min.

Amo a xusticia e quero
Canto ê digno de amor;
A Terra en que fun nado,
Seu verbo enmeigador.

Amo a quen sufre e chora,
E detesto ao tirán;
¡Aínda teño por musa
A santa Libertá!

¡Aínda teño ilusión,
Aínda son mozo, aínda
Soña o meu corazón!

Cando chegue ese día
Que con ansia agardei,
En que os fillos da Celtia
Pretendan libres ser;
Cando eu ciña a coraza
E o ferro vingador
Na miña man lostregue
Labrando a redenzón;
Cando na loita fera
Caia no duro chan
Envolto na bandeira

Dos fillos d’Armental...
Os que á meu rente pasen,
Certo, han de dicir
Que o loitador xa morto
Fora un home baril...

........................

Cando o tempo ê pasado
Os mozos vellos son.

¡Eternamente ê mozo
Quen vive na ilusión!